Ormandaki Ses

Ormanın içinde sincapcık, farecik, tilkicik ve kuşçuk birlikte yaşarmış.

Bir sabah, sincapcık ağacından inmiş,

“Bugün kar yürüyüşü yapalım mı?” demiş.

Farecik patilerini ovuşturmuş:

“Kar yürüyüşü mü? Çok eğlenceli olur!”

Tilkicik kuyruğunu savurmuş:

“Ben de gelirim, ama ayağıma kar dolarsa mızıldanırım.”

Kuşçuk kanatlarını çırpmış:

“Ben de tepeden sizi izlerim, cik cik!”

Dört arkadaş ormanın içine doğru sessizce yürümeye başlamışlar.

Ama birden... "Çıtır çıtır… tık tık…" diye bir ses duymuşlar.

Hemen durmuşlar.

Farecik fısıldamış:

“Bu karın sesi değil…”

Tilkicik kulaklarını dikmiş:

“Bir şey var orada, bir ağacın altında…”

Kuşçuk gökyüzüne süzülmüş.

“Bakın! Karların altında minik bir tepecik var! Kıpırdıyor!”

Yavaşça yaklaşmışlar.

Minik tepecik hareket etmiş ve birden…

“Hapşuuu!”

Kar savrulmuş, içinden bir kirpicik çıkmış!

Kirpicik şaşkın şaşkın etrafa bakmış.

“Üzgünüm... Uyuyordum, ama burnuma kar kaçtı,” demiş.

Hepsi gülmeye başlamış.

Farecik hemen ceplerinden bir minik fındık çıkarmış.

Tilkicik kuru dallardan minicik bir ateş yakmış.

Kuşçuk, yere düşmüş yapraklardan başına şapka yapmış.

Kirpicik ısınmış, doymuş ve gülümsemiş:

“Ben bu ormanda yeniyim. İlk kışım... biraz üşüdüm.”

Sincapcık gülümsemiş:

“Hiç önemli değil. Artık birlikteyiz!”

O gün beş minik arkadaş,

Karda yuvarlanmış,

Kardan tavşan yapmış,

Kuşçuk şarkılar söylemiş.

Ve ormanda dostluğun sıcacık bir sesi yankılanmış...

Gökten üç kar tanesi düşmüş:

Biri yeni arkadaşlık için,

Biri sıcacık kalpler için,

Biri de her kış yeniden buluşmak için…