Fındık Tepesi

Bir varmış, bir yokmuş. Uzak bir ormanın içinde Fındık Tepesi diye bir tepe varmış. Bu ormanda sabah olunca güneş parlamaya başlamış, kuşlar cıvıldamış. Ormanın minik ayıcığı Boncuk, neşeyle gözlerini açmış.
– “Bugün fındık toplayacağım!” demiş heyecanla.

Sepetini almış, ormanın içlerine doğru yürümüş. Ağaçların yaprakları hışırdamış, rüzgâr ona şarkılar fısıldamış. Boncuk zıplaya zıplaya ilerlerken sincabı görmüş.

– “Merhaba Sincap! Ben fındık toplamaya gidiyorum, sen de gelir misin?”

Sincap gülümsemiş, kuyruğunu sallamış:
– “Tabii ki! Ama önce birlikte ormandaki Fındık Tepesi’ne çıkmalıyız!”

Beraberce yola koyulmuşlar. Önlerine çıkan bir çalılığın arkasından bir ses gelmiş:
– “Cik cik! Nereye gidiyorsunuz?” diye sormuş Minik Serçe.

Boncuk gülümsemiş:
– “Fındık toplamaya! İstersen sen de gel!”

Üç arkadaş birlikte yola devam etmiş. Güneş tepede parlıyormuş, herkes çok mutluymuş.
 

Fındık Tepesi’ne vardıklarında her yer fındık doluymuş! Ağaçların altında kocaman fındıklar yatıyormuş.

Boncuk sepetini doldurmaya başlamış. Sincap da küçük patilerine fındıkları almış. Serçe ise gagasıyla minik fındık kabuklarını taşıyormuş.

O sırada küçük bir tilki yaklaşmış, yüzü üzgünmüş.
– “Ben de fındık toplamak istiyordum ama sepetim yok…” demiş.

Boncuk düşünmeden sepetini ikiye bölmüş.
– “Buyur, bu yarısı senin olsun! Paylaşmak güzeldir.”

Tilki sevinçle zıplamış:
– “Teşekkür ederim Boncuk! Sen çok iyi bir arkadaşsın!”

O gün ormanda sadece fındıklar değil, dostluk da toplanmış. Akşam olunca herkes ellerindeki fındıklarla yuvalarına dönmüş.

Ve Boncuk mışıl mışıl uyurken gülümsemiş:
– “Bugün çok güzel bir gündü…”