Ayışığı Ormanı’nda Bir Gece

Bir varmış, bir yokmuş…
Uzak diyarların birinde, minik bir ormanın tam ortasında Ayışığı Gölü adında ışıl ışıl parlayan bir göl varmış. Bu gölün etrafında ise, her gece uyumadan önce yıldızlara fısıldayan hayvanlar yaşarmış.

Bu ormanda en çok sevilen hayvan ise, minik bir baykuş yavrusuymuş. Adı da Pufi’ymiş. Pufi, uykuyu çok severmiş ama her gece yatmadan önce biraz gezmeden uyuyamazmış.

Bir akşamüstü, güneş gökyüzünden usulca çekilirken, Pufi annesinin yanına gelmiş:
“Anneciğim, yine uykum gelmiyor. Biraz dolaşabilir miyim?”

Annesi yumuşak bir sesle gülümsemiş:
“Tabii ki Pufi. Ama unutma, Ayışığı Gölü’nde gece müziği başladığında evde olmalısın.”

Pufi kanatlarını çırpmış ve hafif hafif süzülerek ormanın derinliklerine doğru uçmuş. Yol boyunca minik sincap Mimi ile karşılaşmış.
“Mimi, sen de uyumadın mı?” diye sormuş.
Mimi esneyerek, “Ben de uyku melodisini bekliyorum. Ay ışığı başlayınca hepimiz uykuya dalarız,” demiş.

Biraz ileride Kepçe Tavşan Topik yerde bir çukur kazıyormuş.
“Topik, hala oyun mu oynuyorsun?”
“Yok yok, son oyunum. Sonra yıldızlara bakacağım ve rüyalar ülkesi beni alacak,” demiş gülerek.

Pufi, gökyüzüne bakmış. Ay tam yuvarlakmış ve yıldızlar parıldıyormuş. Tam o sırada, gölün üzerinden ince bir melodi yükselmiş. Rüzgarla gelen bu melodiyi duyan tüm hayvanlar durmuş… ve usulca gözlerini kapatmış.

Pufi de yavaşça kanatlarını kapatmış, bir ağacın dalına tüneyip gölü izlemiş. Melodi devam ettikçe göz kapakları ağırlaşmış, kalbi huzurla dolmuş.

Annesinin sesi uzaktan gelmiş:
“Pufi… güzel rüyalar seni bekliyor.”

Ve Pufi, yıldızlara fısıldayarak yavaşça uykuya dalmış…