Ayışığı Ormanında Mavi Tüy

Bir varmış, bir yokmuş... Gökyüzünün en sakin olduğu bir gecede, Ayışığı Ormanı’nda yaşayan minik bir kuş varmış. Adı Mavi Tüy’müş. Tüyleri gökyüzü gibi açık mavi, kalbi ise pamuk gibi yumuşacıkmış.

Mavi Tüy her gece, ay ışığının yapraklara düşüşünü izlemeyi çok severmiş. Ama son zamanlarda uyumakta biraz zorlanıyormuş. Çünkü kafasında çok fazla düşünce varmış: "Yarın ne olacak? Rüzgâr yine uğuldayacak mı? Yapraklar düşecek mi?"

Bir gece, gökyüzündeki en yaşlı yıldız olan Yumuş Yıldızı, Mavi Tüy'ün kalbini duyup ona görünmüş.

“Mavi Tüy,” demiş yıldız yumuşacık sesiyle, “Küçük kalbinde büyüttüğün sorular seni yoruyor. Gel, sana huzurun yolunu göstereyim.”

Mavi Tüy kanat çırpmış ve yıldızın peşine takılmış. Uçmuşlar sakin bir gölün üzerine. Ay, gölün yüzeyinde parlıyor, gökyüzü ise sanki suya dökülmüş gibi duruyormuş.

“Bak,” demiş Yumuş Yıldızı, “Gökyüzü bile bazen durur, sadece yansır. Her şeyin cevabı olmak zorunda değil. Bazen sadece dinlenmek gerekir.”

Mavi Tüy derin bir nefes almış. Gölün üzerindeki serinlik tüylerini okşamış. Kalbindeki sorular birer birer gölün sularına süzülmüş.

Yıldız, ona bir uyku melodisi fısıldamış:
“Sessizliğin sesiyle, uykuya süzül,
Bulutlar seni sarar, rüyalar gül gül...”

Mavi Tüy gözlerini kapatmış. Yavaşça bir dala konmuş. Rüzgârın sesi ninniye dönüşmüş, yaprakların hışırtısı kalbini sarmış.

O gece, ilk kez hiçbir şey düşünmeden uykuya dalmış. Ve rüyasında, gökyüzüyle birlikte uçmuş.

Çünkü artık biliyormuş: Bazen sadece uyumak, en güzel cevaptır.