Bulut Kremalı Dağın Sırrı

Bir zamanlar, gökyüzüne en yakın köyde yaşayan Lila adında küçük bir tavşan varmış. Lila'nın en büyük hayali, çok uzakta, hep pamuk gibi beyaz görünen Bulut Kremalı Dağ’a tırmanmakmış.

Bu dağ öyle yumuşak görünürmüş ki herkes onun üzerine oturulduğunda insanı uyutan bir sır taşıdığına inanırmış. Ama köydekiler hep “Orası çok yüksekte, oraya sadece kalbi hafif olanlar çıkabilir” dermiş.

Lila, bir gece aya bakarak kendi kendine söz vermiş: “Kalbimi hafif tutacağım. Korkularımı, kızgınlıklarımı ve endişelerimi birer birer bırakacağım.”

Ertesi sabah minik çantasını hazırlamış. İçine sadece birkaç havuç, biraz su ve sevdiği yastığını koymuş. Çünkü bazen uyku nerede geleceği belli olmazmış.

Yol boyunca rüzgâr onunla sohbet etmiş: “Sadece sakin ol, her adım bir ninni gibi ilerlesin.”
Ağaçlar dallarını eğerek ona selam vermiş: “Yük taşıma, sadece dinle.”

Lila her adımda içinde taşıdığı bir duyguyu hafifletmiş. “Karanlıktan korkmam artık,” demiş bir adımda. “Yanımda kimse olmasa da yalnız hissetmem,” demiş diğerinde.

Dağın eteğine geldiğinde, artık kalbi bir tüy kadar hafifmiş. Tırmandıkça etrafındaki sessizlik artmış ama korkmamış. Çünkü sessizlik, kalbinin melodisini daha iyi duyuruyormuş.

Ve sonunda zirveye ulaştığında… Gözlerine inanamamış.

Tüm bulutlar, onun için küçük yastıklara dönüşmüş. Rüzgâr, kulağına çok eski bir ninni fısıldamış:
“Yorgun kalpler dinlenir,
Sakin adımlar derinleşir,
Bulutlar seni sarınca,
Rüyalar öperek geçişir.”

Lila yavaşça uzanmış. Gözlerini kapatırken artık hiçbir şeyi merak etmiyormuş. Çünkü kalbi zaten aradığı her cevabı bulmuş.

O günden sonra Lila, her gece aynı ninniyi fısıldayarak uyuyormuş:
“Kalbim hafif, ruhum sakin,
Uykularımda bulut tatlısı gibi…”