Cesur Kaplumbağa Kapi

Bir varmış, bir yokmuş… Uzak diyarlarda, yemyeşil ağaçların göğe yükseldiği, dere seslerinin şarkı gibi aktığı huzurlu bir orman varmış. Bu ormanda küçük bir kaplumbağa yaşarmış. Adı Kapi’ymiş.

Kapi çok yavaş yürürmüş. Ama kalbi kocaman, niyeti her zaman iyiymiş. Diğer hayvanlar oyun oynarken hızlı koşar, uçar, zıplarmış. Kapi onları izler, gülümsermiş ama bazen içinden şöyle dermiş:

— Ben de onlar kadar cesur olabilseydim…

Bir gün ormanda tuhaf bir rüzgâr esmiş. Ağaçların yaprakları hışırdamış, kuşlar telaşla uçuşmuş. Sonra bir çığlık duyulmuş:
— Aaaah! Yardım edin!

Bu ses küçük Tavşancık’tan geliyormuş. Ayakları kaymış ve derenin karşı kıyısındaki taşlara sıkışmış. Herkes bir sağa koşmuş, bir sola… ama kimse derenin üzerinden geçmeye cesaret edememiş. Su çok hızlı akıyormuş.

Tam o sırada Kapi yavaşça öne çıkmış.
— Ben geçerim, demiş sakin bir sesle.
Diğer hayvanlar şaşırmış:
— Ama sen çok yavaşsın! Derenin ortasında su yükselirse ne yaparsın?

Kapi durmamış.
— Yavaş olabilirim, ama dikkatliyim. Ve yardım etmek istiyorum, demiş.

Küçük ayaklarıyla taşların üzerinden ağır ağır geçmiş. Bir o yana, bir bu yana bakmış. Sonunda Tavşancık’ın yanına ulaşmış.
— Korkma, buradayım, demiş nazikçe.

Tavşancık onun sırtına çıkmış. Kapi aynı dikkatle geri dönmüş. Sular bazen yükselmiş ama Kapi hiç panik yapmamış. Çünkü içinde korkudan büyük bir şey varmış: cesaret.

Kıyıya ulaştıklarında tüm hayvanlar sevinçle bağırmış:

— Yaşasın Kapi! Cesur Kaplumbağa!

Kapi biraz utangaç, biraz gururlu gülümsemiş.
Tavşancık sarılmış:

— Teşekkür ederim. En cesur olan senmişsin!

O günden sonra Kapi ne zaman yavaş yürüdüğünde, artık utanmazmış. Çünkü bilirmiş ki cesaretin hızı yokmuş. Cesaret, yürekte varmış.