Geceyi Seven Baykuş Bibi

Bir zamanlar, Kocaorman’ın yüksek ağaçlarında yaşayan minik bir baykuş varmış.
Adı Bibi’ymiş.
Bibi diğer kuşlardan biraz farklıymış: O, gündüzleri uyur, geceleri uçarmış. Ama bu durum yüzünden bazen üzülürmüş.

Gün içinde serçeler oynar, kırlangıçlar yarış yapar, papağanlar şarkı söylerken, Bibi hep uykuda olurmuş. Gözlerini açtığında ise herkes yatağa girmiş olurmuş.

Bir gün, serçe Zilli şöyle demiş:

“Bibi çok garip! Hep uyuyor, hiç bizimle oynamıyor!”
“Gündüz uçamayan kuş mu olur?” demiş kırlangıç Çip.

Bibi, üzülse de her gece kendi başına uçar, yıldızlara bakar, ayla konuşurmuş:

“Ben farklıyım ama gökyüzü herkes için.”

 Bir Gece Ormanda Kargaşa

Bir gece, Kocaorman’da tuhaf bir şey olmuş. Rüzgâr uğuldamış, yapraklar sallanmış, bir hışırtı duyulmuş.
Herkes uykuda olduğu için kimse fark etmemiş. Ama Bibi fark etmiş!

Ağaç dallarının arasında ışık saçan bir parıltı görmüş. Sessizce süzülüp yaklaşmış. Ve görmüş ki: küçük bir ayı yavrusu ağacın dibinde korkmuş ve yolunu kaybetmiş!

Gece Kahramanı

Bibi, ayıcığın yanına konmuş.

“Korkma, ben buradayım. Geceyi severim, yolları bilirim.”
“Kayboldum… Annemi bulamıyorum…” demiş yavru ayı.

Bibi, gece boyu yavru ayının başında beklemiş. Uçmuş, tepeden ormanı izlemiş. Ve sabaha karşı, bir çalılığın arkasında endişeyle arayan anne ayıyı bulmuş!

Anne ayı, yavrusuna kavuşunca gözleri dolmuş:

“Sen… sen mi yardım ettin?”
“Evet,” demiş Bibi. “Gece gözüme her şey görünür.”

Sabah Olunca...

Sabah tüm kuşlar toplanmış. Olan biteni duymuşlar. Ve ilk kez Bibi’ye hayranlıkla bakmışlar.

“Biz uyurken sen korudun.”
“Gececi olmak özel bir yetenekmiş!”

O günden sonra Bibi, Kocaorman’ın gece bekçisi olmuş. Diğer kuşlar gündüz eğlenir, Bibi ise gece yıldızlarla konuşur, güvenliği sağlar ve kendi zamanında parlamayı sürdürürmüş.