Gümüş Gölünün Işıltısı

Bir varmış, bir yokmuş. Güneşin her akşam göğe veda ederken pembe ve altın rengine büründüğü, rüzgârların bile fısıldayarak konuştuğu, dağların gölgesiyle koruduğu eski bir diyarda, Gümüş Gölü adında sihirli bir göl varmış.

Bu göl sıradan bir su birikintisi değilmiş. Ay her gece göle indiğinde, göl gümüş gibi parlar, suyun üzerinde minik yıldızlar dans edermiş. Derlermiş ki, gölün dibinde, kalbi temiz olanların dileğini gerçekleştiren bir ışık tanesi yaşarmış.

Köyün biraz uzağında, annesiyle yaşayan Nila adında 5 yaşında, meraklı mı meraklı bir kız çocuğu varmış. Nila’nın en büyük hayali gökyüzündeki yıldızlarla konuşmakmış. “Nasılsınız? Üşüyor musunuz? Hep mi oradasınız?” gibi sorular sorar, geceleri battaniyesini yıldız desenli seçermiş.

Bir gün, büyükannesinin anlattığı masalda, Gümüş Gölü’nün ışık tanesinden bahsedildiğini duyan Nila’nın gözleri parlamış:

“Eğer yüreğin safsa, ışık tanesi sana görünürmüş ve dileğini fısıldarmış rüzgârla birlikte.”

O gece, ay gökyüzüne inci gibi tırmandığında, Nila sessizce evinden çıkmış. Elinde eski bir fener, boynunda büyükannesinin ona verdiği minik bir çan varmış. Gölün kenarına vardığında, su cam gibi durgunmuş. Ayın yansıması, gölün kalbinde bir gül gibi açılmış.

Tam o sırada, suların içinden parıltılı bir kıvılcım yükselmiş. Minicik, narin bir ışıktı bu. Tıpkı bir kar tanesi gibi zarif, ama yıldız kadar parlak. Işık tanesi konuşmamış ama Nila’nın kalbinden geçenleri duymuş.

“Yıldızlarla konuşmak istiyorum,” demiş Nila, usulca.
“Çünkü onları yalnız sanıyorum…”

Işık tanesi bir an göğsünün tam ortasında durmuş. Ve Nila'nın gözleri birden gökyüzüne dönmüş. O an yıldızlar, birden göz kırpmaya başlamış.

Bir yıldız fısıldamış:

“Sana yalnız olmadığımızı göstermek için parlıyoruz, Nila. Sen bizim sesimizi duydun.”

Ve o geceden sonra Nila ne zaman yıldızlara baksa, onların ona minik melodilerle cevap verdiğini işitmiş. Çünkü kalbi temizdi. Ve ışık tanesi onun dileğini gerçeğe dönüştürmüştü.

Gümüş Gölü, hâlâ geceleri parlamaya devam eder. Ama sadece kalbi çocuk kalanlar görebilir o ışık tanesini…

Ve yıldızlar hâlâ fısıldar gökten:

“Bizi duyan bir çocuk vardı. Adı Nila’ydı. Gönlü yıldız kadar saf, kalbi gök kadar derindi.”