Kırlangıç Kanatlı Civciv

Güneşin ilk ışıkları Çiçekli Çiftlik’in üzerini aydınlatırken, tüm hayvanlar uyanmaya başladı.
Horoz sabah şarkısını söylerken, inekler gerindi, koyunlar mırıldandı.

Ama en köşedeki kulübede bir civciv yatağında oturmuş gökyüzünü izliyordu.
Adı Cicoydu.
Sarıydı, puf puf tüyleri vardı ama bir farkı vardı:
Kanatları diğer civcivlerden uzundu ve ucunda siyah çizgiler vardı.

Diğer civcivler onunla dalga geçerdi:

“Sen civciv değil, uçmaya çalışan kırlangıç gibisin!”
“Hahaha! Kanatlı kuş mu olacaksın yani?”

Cico üzülürdü ama hayalinden hiç vazgeçmezdi.

“Bir gün uçacağım. Gökyüzünü göreceğim!” derdi kendi kendine.

 Yeni Dostlar

Bir sabah çiftlikte bir sorun çıktı.
Küçük ördek Melo, çitin arasına sıkışmıştı!
Hiç kimse yanına giremiyordu.

Cico ince ve hafif yapısıyla oraya sürünerek girdi.
Melo’yu dışarı çekti.
Tüm çiftlik şaşkınlıkla izledi.

O an horoz geldi ve dedi ki:

“Cesaret bazen yumurtadan çıkmakla değil, sınırlarını zorlamakla olur.”

Melo artık Cico’nun en iyi dostuydu.
Beraber şarkılar söylediler, samanlıkta hayal kurdular.

“Bir gün birlikte gökyüzüne çıkacağız!” dedi Cico.
“Ben seninle her yere gelirim.” dedi Melo.

Hayallerin Ucuna

Bir gün büyük bir fırtına çıktı.
Küçük kuşlar yönlerini kaybetti, tavuklar korkudan kümesten çıkamadı.

Ama Cico yükseğe tırmandı.
Yüksek bir çitin tepesine çıktı.
Rüzgârı hissetti.

Ve...

KÜÇÜK BİR SÜZÜLMEYLE HAVALANDI.

Çok uzun değil.
Çok yüksek de değil.
Ama o an, kendi içindeki cesareti gökyüzüne taşıdığı andı.

Tüm çiftlik onu alkışladı.
Artık kimse onunla dalga geçmiyordu.
Çünkü herkes fark etti:

Cico farklıydı. Ve tam da bu yüzden özeldi.