Küçük Efe ve Sorularla Dolu Yolculuk

Bir zamanlar, Gökkaya köyünde yaşayan meraklı mı meraklı bir çocuk varmış.
Adı Efe’ymiş. Efe’nin bir huyu varmış:
Her şeye mutlaka bir soru sorarmış.

Yağmur yağınca sorarmış:
— “Bulutlar neden ağlıyor?”
Kuş uçunca sorarmış:
— “Neden düşmüyor bu kadar hafif bir şey?”

Bazıları Efe’ye “Çok soru soruyorsun!” dermiş ama dedesi hep şöyle dermiş:
— “Soru soran çocuklar, hem öğrenir hem büyür.”

Bir gün köyün tepesindeki büyük değirmen durmuş. Köylüler telaş içinde:
— “Su gitmiyor, değirmen çalışmıyor, un kalmadı!” demişler.

Kimse yukarı çıkmaya cesaret edememiş. Çünkü yol, çamurlu, orman karanlık ve bazen kurt sesleri duyuluyormuş.

Ama Efe şöyle demiş:
— “Neden korkuyoruz?”
— “Karanlık neden kötü olsun ki?”
— “Ben gidersem ne olur? Gitmezsem ne öğrenemem?”

Ve eline fenerini alıp yola çıkmış.
Ormanda dallar çatırdayınca:
— “Ses neyin habercisi?”
Ay ışığını görünce:
— “Ay, neden bu gece daha parlak?”

Efe soru sordukça korkusu azalmış, merakı artmış.
Sonunda dereye ulaşmış. Oraya düşen büyük bir ağaç, suyun yolunu kapatmış!

— “Bu ağacı kim devirdi?”
— “Nasıl kaldırabilirim?”

Cevabı hemen bulamamış ama etrafına bakınca kaldıraç gibi kullanabileceği bir kalın dal görmüş. Suya düşmeden, sabırla ve küçük hareketlerle ağacı kenara kaydırmayı başarmış.

Su yeniden akmaya başlamış.
Ve değirmen tekrar dönmüş!

Köye döndüğünde herkes onu alkışlamış ama Efe sadece gülümsemiş:
— “Ben sadece soru sordum…
Cevaplar da yolu gösterdi.”

unutmayın arkadaşlar Soru sormak, farkında olmanın ve öğrenmenin ilk adımıdır.