Maviş Balina ve Deniz Feneri

Okyanusun derinliklerinde, mavi pullarla kaplı, kocaman ama uysal bir balina yaşardı.
Adı Maviş’ti.
Maviş çok meraklıydı. Gündüzleri suyun altında mercanlara bakar, geceleri yukarıya, yıldızlara dalardı.

Ama Maviş’in en büyük hayali ne yıldızlar ne de balıklar…
Bir deniz feneri görmekti!

Bir gün yunus dostu Zipzip geldi:

“Yüzeyde bir şey parlıyor! Kocaman bir kule gibi. Belki de senin hayalin!”

Maviş’in kalbi güm güm attı.

“O zaman gitmeliyim! Deniz fenerini görmeliyim!”

Yolculuk Başlıyor

Ama bu kolay değildi. Çünkü Maviş derin suları severdi, yüzeye pek çıkmazdı.

İlk karşılaştığı şey, kalabalık bir denizanası sürüsüydü.
Rengarenk ama biraz huysuzlardı.

“Bu yoldan geçemezsin!” dediler.
“Burası çok aydınlık, gözlerimizi acıtıyor.”

Maviş, nazikçe gülümsedi ve baloncuklarla onlara gölgeler yaptı.
Denizanaları gülümsedi:

“Peki, geçebilirsin. Çünkü sen anlayışlısın.”

Yolun devamında akıntılar çok kuvvetliydi.
Maviş’in kolları yoruldu, burnundan baloncuklar çıktı.
Ama içindeki ses ona “devam et!” diyordu.

Sonunda suyun üstüne çıkmayı başardı.

Ve işte oradaydı…
Kayanın üstünde bembeyaz bir deniz feneri.
Tepesindeki ışık dönüyor, geceyi aydınlatıyordu.

Maviş nefesini tuttu.
Çünkü o an yalnızca bir ışık değil, umut görmüştü.
Hayal kurmanın ne kadar güzel olduğunu anladı.

O günden sonra Maviş, her gece o deniz fenerine uğradı.
Yıldızlar, dalgalar ve fener ışığı arasında kendi şarkısını söyledi.