Minik Bulutun ninnisi

Bir varmış bir yokmuş... Uzak mı uzak, yemyeşil tepelerin arasında saklanmış Güneşli Çiftlik adında minicik, sevimli bir çiftlik varmış. Bu çiftlikte her sabah kuşlar cıvıldar, çiçekler gülümser, hayvanlar mutlu bir şekilde güne başlarmış.

Çiftlikte yaşayan herkesin bir görevi varmış. İnek Maviş her sabah süt verirmiş, Tavuk Lila yumurtalarını dikkatle bırakırmış, Koyun Pamuk ise küçük kuzulara yumuşacık yününü severek sunarmış. Ama en sevimli yardımcılardan biri, minicik bir bulutmuş.

Evet, yanlış duymadın! Bu çiftliğin gökyüzünde yaşayan küçük, pofuduk bir sakini varmış: Minik Bulut.

Minik Bulut her sabah gökyüzüne yükselir, güneşi biraz yumuşatır, serin bir esintiyle tarladaki çiçekleri okşarmış. Ama bu gece, Minik Bulut biraz yorgunmuş.

“Bugün hiç ama hiç uyuyasım yok,” demiş kendi kendine gökyüzünde süzülürken.

Tam o sırada, çiftlikteki hayvanlar da uyku hazırlığındaymış. Maviş, saman yatağına kıvrılmış. Lila, kanatlarının altına başını sokmuş. Pamuk, kuzularla sarmaş dolaş uyumaya başlamış. Ama Minik Bulut gökyüzünde dönüp duruyormuş.

Derken, Ay Dede usulca gökyüzünde belirmiş.

— "Neden uyumuyorsun, Minik Bulut?" diye sormuş Ay Dede yumuşak sesiyle.

— "Uyumak istiyorum ama içim içime sığmıyor. O kadar çok şey yaşadım ki bugün; çiçeklerle konuştum, kelebeklerle oynadım... Şimdi gözlerim kapanmak istemiyor."

Ay Dede gülümsemiş ve şöyle demiş:

— "O halde seni sakinleştirecek bir melodiye ne dersin?"

Minik Bulut başını sallamış. O anda yıldızlar usulca parlamaya başlamış. Rüzgar nazikçe esmiş, yapraklar hafifçe hışırdamış. Tüm çiftlik bir ninniye dönüşmüş sanki…

 "Uyku vakti geldi, gökyüzü susar,
Minik kalpler yavaş yavaş uykuya dalar.
Gecenin sessizliğinde düşler uçar,
Pofuduk bulutları rüyalara taşır..." 

Minik Bulutun gözkapakları ağırlaşmış ve yavaşça gözlerini yummuş. Mışıl mışıl bir uykuya dalmış. 

Ve işte o anda Ay dede tebessüm etmiş ve usulca fısıldamış:

"Herkes dinlendiğinde dünya daha güzel döner…"