Minik Fare ve karanlık yuvası

Bir zamanlar, geniş bir buğday tarlasında yaşayan minicik bir fare varmış.
Adı Mino’ymuş. Mino çok tatlı, çok zeki bir fareymiş ama… karanlıktan çok korkarmış!

Geceleri inine girmek yerine saman yığınlarının üstünde uyurmuş, çünkü deliği çok karanlık ve sessizmiş.

Bir gün tüm fare köyü paniklemiş. En değerli mısır tanesi yuvarlanıp karanlık mağaraya düşmüş!

Hiç kimse girmeye cesaret edememiş.
Ama Mino kalbini yoklamış.
— “Belki küçük bir fareyim… ama kalbim kocaman!”

Titreyerek karanlık mağaraya girmiş.
İçerisi sessizmiş ama Mino bir şey fark etmiş: Karanlık aslında sessiz bir battaniyeymiş.
Ve kulaklarını kullanarak yavaşça ilerlemiş. Gözleri alıştıkça yıldız gibi parlayan mantarlar görmüş.

Derinlerde, mısır tanesi ışıl ışıl parlıyormuş.
Mino cesaretini toplayıp onu sırtına almış ve hızla geri dönmüş.

Tüm köy sevinçle bağırmış:
— “Bravo Mino! En küçük olan, en cesur çıktı!”

O günden sonra Mino, deliğinde gururla uyumuş. Çünkü artık biliyormuş:
Cesaret, korkmamak değil; korkarken bile adım atmaktır.