Tilki ile Farenin Dostluğu

Bir zamanlar yemyeşil ağaçlarla dolu, kuş seslerinin hiç eksik olmadığı huzurlu bir ormanda minik bir fare yaşarmış. Adı Minikmiş. Minik, sabah erkenden uyanmış, karnı çok açmış. Karnı guruldayarak ormanda dolaşırken bir ağacın dibinde parça parça taze peynir bulmuş.

“Ne şans ama!” demiş sevinçle. Peyniri kemirmeye başlamış. O sırada çalıların arasından yorgun ve bitkin bir ses duyulmuş:

— Günaydın Minik... Ben de sabahtan beri yiyecek bir şeyler arıyorum, ama hiçbir şey bulamadım. Ne güzel koktu o peynir... Birazını benimle paylaşır mısın?

Bu ses kurnaz ama her zaman kibar olan Tilki Tilko’ya aitmiş. Tilko gerçekten çok açmış. Ama Minik peyniri o kadar sevmiş ki paylaşmak istememiş.

— Üzgünüm Tilko, ama bu sabah çok acıktım, hepsini ben yiyeceğim, demiş.

Tilko biraz üzülmüş ama Minik'in kararına saygı duyarak sessizce oradan uzaklaşmış. Fare ise bir güzel karnını doyurmuş.

Fakat birkaç saat sonra Minik bir tepenin üzerine çıkarken ayağı kaymış ve bir kayanın arasına sıkışmış. Çırpınmış, bağırmış ama kimse duymamış. Güneş batmak üzereymiş ve Minik çok korkmuş.

Tam o sırada çalıların arasından tanıdık bir ses duymuş:

— Minik! Seni arıyordum! Sesini duydum. Dayan, seni oradan çıkaracağım!

Bu, sabah peynir isteyen ama eli boş dönen Tilki Tilko’ydu.

Tilko, güçlü kuyruğuyla kayayı kaldırmış ve Minik’in çıkmasına yardım etmiş. Minik hem şaşkın hem çok mahcupmuş. Gözleri dolmuş:

— Tilko… Sabah sana çok bencil davrandım. Karnın açtı ama ben paylaşmadım. Şimdi sen beni kurtardın… Çok özür dilerim…

Tilko gülümsemiş:

— Önemli değil Minik. Asıl önemli olan, yardıma ihtiyaç duyan birine el uzatmak. Şimdi seni eve götürelim, dinlenmen gerek.

O günden sonra Minik ve Tilko ayrılmaz bir dost olmuş. Ne bulurlarsa paylaşmışlar, birlikte yürümüş, birlikte gülmüşler. Ormanın diğer hayvanları da bu güzel dostluktan ilham almış.

Ve ormanda artık sadece kuşlar değil, dostluğun tatlı şarkısı da yankılanır olmuş.