Tospik ile Gökkuşağı Yolculuğu

Ormanın derinliklerinde, küçük bir kaplumbağa yaşardı.
Adı Tospik’ti. Kabuğu parıl parıl, yürüyüşü yavaş ama kalbi cesur doluydu.

Tospik her sabah uyanır, gökyüzüne bakar ve bir dilek tutardı.
Ama en çok görmek istediği bir şey vardı: Gökkuşağı.

Bir sabah yağmur yağdı, ardından güneş açtı.
Tospik gözlerini kıstı ve:

“İşte orada! Gökkuşağı!” dedi heyecanla.

Ama gökkuşağının ucu çok uzaktaydı.
Yine de Tospik kararını verdi:

“Yavaş yavaş da olsa, ben o gökkuşağının ucunu bulacağım!”

Yolda ilk olarak Zıpır Tavşan ile karşılaştı.

“Zıpla Tospik, benim gibi olursan daha çabuk ulaşırsın!” dedi tavşan.
Tospik güldü:
“Ben zıplayamam ama düşmeden gidebilirim.”

Daha sonra Minnoş Kedi geldi.

“Sen çok yavaşsın! Benimle koş!”
Ama Tospik yine yavaşça yürüdü.

Akşama doğru yokuşun tepesine ulaştı. Gökkuşağı oradaydı!
Ama altında altın yoktu. Sadece bir şey parlıyordu:
Bir aynacık!

Tospik aynaya baktı. Kendi yansımasını gördü ve gülümsedi.

“Gökkuşağının ucunda altın değil, cesaret varmış!” dedi.

O günden sonra kimse Tospik’e “yavaş” demedi.
Çünkü herkes artık biliyordu:
Azimle yürüyen, en uzak hayale bile ulaşır.