Tospik ve Parlayan Kabuk

Bir Öz Güven Masalı

Bir varmış, bir yokmuş…
Ormanın kenarında minik bir kaplumbağa yaşarmış. Adı Tospik’miş. Tospik’in sırtındaki kabuk diğerlerinden farklıymış: Parlakmış, renkliymiş, hatta geceleri hafifçe parıldarmış!

Ama Tospik bundan utanırmış.
— “Herkes bana bakıyor,” dermiş.
— “Keşke sıradan bir kabuğum olsaydı…”

Bir gün ormanda bir yarış düzenlenmiş. Tavşan zıplamış, geyik koşmuş, sincap dallarda uçuşmuş. Tospik arka sırada durmuş, kabuğunu yapraklarla örtmüş.

O sırada ormanda kaybolmuş bir kelebek, gece karanlığında ışığı izleyerek Tospik’e ulaşmış.
— “Senin kabuğun sayesinde yolumu buldum!” demiş heyecanla.

Tospik şaşırmış.
— “Gerçekten mi? Yani… kabuğum işe yaradı mı?”

Ertesi gün ormanda herkes Tospik’e teşekkür etmiş.
“Senin parıltın bize umut verdi,” demişler.
“Senin farkın, bizim ışığımız oldu!”

O günden sonra Tospik artık kabuğunu saklamamış. Gururla gezmiş, parlamış…
Ve parladıkça çevresi de aydınlanmış.