Tospik’in Zamanı

Bir varmış, bir yokmuş…
Uçsuz bucaksız çimenlerle kaplı Yeşilova adında huzurlu bir vadide, minik mi minik bir kaplumbağa yaşarmış. Adı Tospik’miş.

Tospik, biraz yavaş yürürmüş ama düşünceleri çok hızlıymış. Her gün yeni bir şey öğrenmek, yeni bir şey keşfetmek istermiş.

Fakat ne zaman bir oyun başlasa, arkadaşları:

“Amaan Tospik çok yavaş, onu bekleyemeyiz!”
“O gelene kadar oyunun sonu gelir zaten!”

diye onu geri planda bırakırlarmış.

Tospik buna üzülürmüş ama her defasında içinden şöyle dermiş:

“Benim zamanım da gelecek. Belki yavaşım ama sağlamım, akıllıyım ve sabırlıyım.”

Büyük Yarış Duyurusu

Bir sabah, ormanın ortasına asılmış büyük bir afişte şu yazıyormuş:

"Yeşilova Yıllık Orman Yarışı Başlıyor! Kazanana Sürpriz Bir Hediye!"

Tüm hayvanlar heyecanlanmış. Tavşan Zipir, sincap Fıtıfıt, kuş Kivi ve geyik Mino yarışa katılmak için hemen adını yazdırmış. Kimse Tospik’in yarışa gireceğini düşünmemiş bile.

Ama Tospik cesaretle kuyruğunu kaldırmış:

“Ben de katılmak istiyorum!”

Herkes bir an durmuş, sonra bazıları gülmüş bile:

“Sen mi? Yarış bitene kadar güneş batar!”

Ama Tospik sakin ve kendinden emin bir şekilde cevap vermiş:

“Yarış, sadece hızla değil, kararlılıkla da kazanılır.”

 Yarış Günü ve Büyük Sürpriz

Yarış günü geldiğinde herkes sıraya dizilmiş. Hakem bayrağını kaldırmış ve:

“Hazıııır… Başla!”

diye bağırmış.

Tavşan zıplayarak gitmiş, kuş Kivi uçarak geçip gitmiş, sincap zıplamış zıplamış… Tospik ise ağır ama düzenli adımlarla başlamış yürümeye.

Yolda tavşan bir anda kestirme olduğunu düşündüğü çalıların içine dalmış ama yolunu kaybetmiş. Sincap ağaca çıkarken düşmüş, biraz canı yanmış. Kuş yorulup ağaçta uyuyakalmış.

Sadece Tospik sabırla ve sakince yola devam etmiş. Yorulmuş ama pes etmemiş. Susamış ama doğadaki küçük bir yapraktan su içmiş. Kendisini dinlemiş ve devam etmiş.

Ve sonunda… herkesin şaşkın bakışları arasında, ilk olarak bitiş çizgisine Tospik varmış!

 Sürpriz Hediye

Hakem büyük kutuyu açmış ve içinden ışıl ışıl bir pusula çıkmış. Üzerinde şu yazıyormuş:

“Kendine inananlar, yollarını hep bulur.”

Tospik o gün sadece yarışı değil, arkadaşlarının kalbini de kazanmış.

“Biz seni yanlış tanımışız Tospik,” demiş Zipir.
“Senin sabrın bizim hızımızdan değerliymiş,” diye eklemiş Kivi.

O günden sonra ne zaman biri yavaş ilerlese, diğerleri şöyle dermiş:

“Sorun değil! Tospik gibi ol, yeter!”