Uykucu Tavşan Mimo

Bir varmış bir yokmuş...
Gecelerin en sessiz, yıldızların en parlak olduğu bir diyarda, Ay Işığı Ormanı adında sihirli bir orman varmış. Bu ormanda herkes geceleri çok ama çok güzel uyurmuş. Çünkü ormanın kalbinde, uykuyu getiren bir tavşan yaşarmış: Uykucu Tavşan Mimo.

Mimo’nun tüyleri bulut kadar yumuşak, gözleri ise geceyi aydınlatan minik yıldızlar gibi parıldarmış. Ama onun en sihirli özelliği neymiş biliyor musun? Kulağını kalbine koyduğunda, uyumak isteyen herkes huzurla uyuyuverirmiş...

Bir gün ormanda minik bir sincabın uykusu gelmemiş. Gözlerini kapatmış ama bir türlü rüya diyârına gidememiş. "Mimooo!" diye seslenmiş, "Uyuyamıyorum!"

Tavşan Mimo hemen gelmiş, sincap dostunun yanına kıvrılmış. "Sana Ay Işığı Ormanı’nın gizli sırrını anlatayım," demiş. "Uyku, sadece gözlerini kapatmak değil, kalbini de dinlendirmektir."

Sonra yavaşça fısıldamaya başlamış:

"Bir bulut düşün pamuk gibi,
Üstünde sen, hafifçe kayıp giden.
Rüzgârla oynayan bir yaprak gibi,
Sessizce, yavaşça rüyaya giden..."

Mimo’nun sesi yumuşacıkmış. Sincap birden göz kapaklarının ağırlaştığını hissetmiş. Kalbi sakinleşmiş, nefesi yavaşlamış. Ve uykunun kapısı aralanmış...

O gece sadece sincap değil, ormandaki bütün hayvanlar Mimo’nun ninnisiyle uyumuş. Ay, gökyüzünde sessizce gülümsemiş.

Ve o günden sonra her çocuk uykusu kaçtığında Mimo'yu düşünmüş. Tavşan Mimo hep fısıldamış:

“Gözlerini kapat, nefesin hafif olsun,
Rüyalar şimdi seni bekliyor…”