Yumuş ve Fısıltı Tepesi

Bir varmış bir yokmuş…
Göklerin en yumuşak, en sakin köşesinde Yumuş adında bir bulut yaşarmış.
Yumuş diğer bulutlardan farklıymış. Güneş doğarken parıldamaz, yağmur taşımazmış.
O sadece uyuyamayan çocuklara rüyaları fısıldamakla görevliymiş.

Ama bir gün, Yumuş bir şey fark etmiş.
Bazı çocukların rüyaları gelmiyormuş çünkü kalpleri çok meşgulmüş.
Kimi çok düşünüyormuş, kimi biraz kaygılıymış, kimi ise sadece günün yorgunluğunu taşıyormuş.

Yumuş, rüyaları taşıdığı yumuşak kesesini sırtına almış ve gökyüzünden süzülerek yeryüzüne inmeye karar vermiş.
İlk olarak Fısıltı Tepesine varmış.
Burası gece olduğunda hafifçe ışıldayan taşlarla kaplı sessiz bir tepeymiş.
Her taş, gece boyunca fısıldayan nazik sesler çıkarırmış;
“Derin bir nefes al… Kalbin hafiflesin… Gözlerin huzurla kapansın…”

Yumuş, buradaki taşları küçük rüya tozlarıyla süslemiş.
Sonra bir çocuğun penceresine doğru süzülmüş.
Pencereden içeri baktığında küçük bir kızın gözleri hala açıktı.
Yumuş, pencereye usulca konmuş ve fısıltılar başlamış:
“Bugün ne yaşadıysan geçti… Artık her şey dinlenebilir… Gözlerinle değil, kalbinle gör rüyaları…”

Kız çocuğu başını yastığa koymuş, gözleri yavaşça kapanmış.
O an Yumuş, rüya kesesinden bir tutam düş tozu çıkarıp odanın içine serpiştirmiş.
Yıldızlar yavaşça duvarlara dans etmiş, gökyüzü odanın tavanına serilmiş.

Kız, rüyasında Fısıltı Tepesi’ne çıkmış.
Taşların arasından geçerken her biri ona güzel bir anıyı hatırlatmış:
Anne kucağındaki bir gülüş…
Arkadaşlarıyla yaptığı bir resim…
Kucak dolusu balonlarla dolu bir oyun parkı…

Ve o gece, sadece o küçük kız değil,
Yumuş’un uğradığı tüm çocuklar,
Fısıltı Tepesi’ni rüyalarında ziyaret etmişler.

Sabah olduğunda, Yumuş gökyüzüne geri dönmüş,
Ama artık her gece yeniden dönmek üzere söz vermiş.

Çünkü Yumuş biliyormuş ki,
Her çocuk güzel bir uykuya,
Ve tatlı rüyalara layıktır…