Bir Kendini Kabullenme Masalı
Gökyüzü mavi, su pırıl pırıl…
Gölün kenarında yaşayan sevimli bir kurbağa varmış.
Adı Zıpzıp’mış. Zıpzıp her şeyi çok severmiş ama bir şeyi hiç sevmezmiş: Ayaklarındaki çiller!
— “Herkesin ayakları pürüzsüz, benimkiler çilli!” diye yakınırmış.
— “Çok komik görünüyorum…”
Bu yüzden çamura saklanır, zıplarken patilerini hep suya batırırmış.
Bir gün göle yeni biri gelmiş: Minnoş, küçük bir ördek yavrusu.
Minnoş zıplamak istermiş ama korkarmış:
— “Düşerim, komik olurum…” demiş gözleri dolarak.
Zıpzıp onun yanına gitmiş, biraz düşündükten sonra şöyle demiş:
— “Ben de çillerimden utanıyordum ama fark ettim ki… onlarla da zıplayabiliyorum!”
Sonra ne mi olmuş?
Zıpzıp kocaman bir sıçrayış yapmış! Çilleri parlamış, Minnoş alkışlamış.
— “Senin çillerin çok güzelmiş!” demiş gülerek.
Zıpzıp utanmamış.
O günden sonra her sıçrayışında çillerini gururla göstermiş.
Ve Minnoş da cesaretini toplayıp ilk zıplamasını yapmış.
O günden sonra göl kıyısında herkes şöyle dermiş:
— “Kendin olmak cesaret ister. Ama en güzeli de budur!”