Bir Duygu ve Kendini İfade Masalı
Bir zamanlar, rengarenk kuşların yaşadığı Mutlu Orman’da küçük bir kuş yaşarmış. Adı Zuzu’ymuş.
Zuzu’nun en güzel özelliği: sabahları öyle güzel şarkılar söylermiş ki, ağaçlar bile yapraklarını sallayarak eşlik edermiş.
Ama bir sabah…
Zuzu ötmeyi unutmuş!
Ağzını açmış ama ses çıkmamış.
— “Ne oldu bana?” demiş korkarak.
Arkadaşları Çıtır Tavşan, Pıtpıt Sincap ve Gogo Kurbağa hemen yanına gelmiş.
— “Zuzu, üzgün müsün?” demiş Çıtır.
— “Belki korkmuşsundur?” demiş Pıtpıt.
— “Hadi söyle, neler hissediyorsun?” diye sormuş Gogo.
Zuzu durup düşünmüş.
— “Sanırım biraz kırgınım. Dün oyun oynarken kimse beni çağırmadı.”
Arkadaşları hemen anlamış.
— “Ayyy, fark etmedik Zuzu! Üzgün olduğunu söylemeliydin.”
— “Evet! Duygularını söylemek önemlidir,” demiş Pıtpıt.
Zuzu derin bir nefes almış.
— “Üzgün hissettiğimde konuşabilirim, değil mi?”
— “Elbette!” demişler hep bir ağızdan.
O an… Zuzu’nun sesi geri gelmiş!
Hem de eskisinden daha güzel bir tonda.
Ormanda herkes Zuzu’nun şarkısını dinlemiş… ve o günden sonra kimse duygularını saklamamış.